بگذار
بگویم:
آخر فهمیدم چه ربطی بهم داریم!
که پشت این همه فاصله تا این حد به من نزدیکی...
" تو ادامه ی وجود منی "
دل من با تو آرام گرفت.
این نوشته های گاه و بی گاه.
قلب من است برای تشکر از تو.
که تمام کج خلقی هایم را تحمل کردی.
صبورانه همه ی بهانه گیری هایم را هضم کردی.
و آخر هم با همان زنگ صدای همیشگی...
تسکینم دادی…
من نمی دانم چه شد یا از کجا پیدا شدی!
فقط خوب کردی ادامه ی وجود من شدی .
خوب کردی!
